Levershunt

Korte uitleg:

Het is een abnormaal bloedvat dat in een gezonde volwassen hond afwezig is en dat een verbinding vormt tussen (poortader) de vena portaen een andere grote ader, in het lichaam.
Het is dus een ader die na de geboorte hoort te sluiten.
Als de ader niet gesloten is noemen we dit Levershunt.
Uitgebreide uitleg:

Zolang als de pups in de baarmoeder van de teef zitten worden diverse functies door de teef verzorgt hetzij omdat bepaalde organen nog niet volledig ontwikkeld zijn, hetzij omdat deze nog niet nodig zijn, zoals bijvoorbeeld de longen.
Ook de functie die de lever heeft nl. het filteren van het bloed op voor het lichaam giftige stoffen, hoeft pas te gaan werken, zodra de pup geboren is.
Omdat circulatie van bloed noodzakelijk is, is er tijdelijk een extra bloedvat aanwezig (shunt) waardoor bloed kan circuleren zonder dat dit door de lever hoeft te gaan.
Dit bloedvat loopt bij grotere honden (zoals de Berner) meestal door de lever heen, bij kleinere rassen (chihuahua) vaak buiten de lever om.
Na de geboorte van een pup wordt dit bloedvat langzaam afgesloten, zodat steeds meer bloed door de lever moet gaan stromen.
Nu blijkt dat dit extra bloedvat, “shunt” genaamd, soms niet afgesloten wordt. Dat betekent dus dat:
Het bloed niet gezuiverd wordt door de lever,
De lever niet gestimuleerd wordt om te groeien en de pup langzaam steeds meer giftige stoffen in het bloed krijgt, waaronder ammonium.

Een pup met een levershunt begint op een leeftijd van circa 3 maanden de eerste ziekteverschijnselen te vertonen.
Op een leeftijd van 8 weken is er over het algemeen nog weinig zichtbaar.
Ze zijn misschien wat kleiner dan hun nestgenoten, maar niet afwijkend.
Naarmate de hond meer gaat eten zullen de vergiftigingsverschijnselen in de tijd toenemen.
Niet altijd zijn de symptomen van een shunt even duidelijk en meestal vertoont een huisdier niet alle symptomen.

Mogelijke symptomen levershunt:
Snel moe worden
Sloom zijn
Veel drinken en veel plassen
Vertraagde groei,
Niet of nauwelijks aankomen
Braken, soms ook diarree
Blaasontsteking, persen op de urine
Hersenaandoeningen

Hersenaandoeningen houdt in dat uw huisdier de controle over het lichaam verliest.
Dit resulteert in b.v.:
Kwijlen
Onhandig drinken
Moeilijk slikken
“Dronken lopen”
Omvallen
Dwangmatige bewegingen maken (zoals in cirkels lopen of door de muur willen lopen)
Schijnbaar blind zijn
Slecht op prikkels reageren
Toevallen hebben
Plotseling in slaap vallen
Uiteindelijk in coma raken, waarna de dood volgt.

De verschijnselen zijn vaak wisselend in ernst, een huisdier kan de ene dag heel normaal lijken en de volgende dag slecht zijn.
Soms is een huisdier vooral de eerste uren na de maaltijd ziek.

De volgende verschijnselen zijn waargenomen bij pups van verschillende rassen met een Levershunt heel veel drinken,niet zindelijk,blaasontsteking,geen eetlust,erg misselijk na het eten,heel overdreven druk,aanvallen lijkend op epilepsie,diarree en niet of te weinig aankomen in gewicht.
De klachten verergeren naarmate de pup ouder wordt en meer gaat eten.
Meestal wordt bij bovengenoemde klachten antibiotica gegeven en een eiwit-arm dieet voorgeschreven.
De hond knapt hier dan tijdelijk van op.
Levershunt wordt vaak over het hoofd gezien door de dierneartsen!
Vaak wordt het dan gezien, als zijnde problemen met het auto-immuunsysteem
Een pup met levershunt zal ook meestal sterven op jonge leeftijd
(vaak voor 1 jaar oud) als er operatief niet ingegrepen wordt.
De kans van slagen van een operatie bij kleinere rassen zoals de Chihuahua is groter dan bij grotere rassen omdat bij kleinere rassen het bloedvat meestal buiten de lever omloopt.
De symptomen van een lever shunt kunnen soms al op heel jonge leeftijd worden opgemerkt, maar het kan ook één tot anderhalf jaar duren voordat verschijnselen gezien worden.
Dit betekent dat men bij een nest pups van negen weken niet met zekerheid kan zien of één van de pups een shunt heeft.
Een goed uitgevoerde ammoniaktest is de enige mogelijkheid om zekerheid te krijgen.
Niet altijd zijn de symptomen van een shunt even duidelijk en meestal vertoont een huisdier niet alle symptomen.

Behandeling levershunt:
Uiteindelijk is een levershunt dodelijk.
In principe wordt een lever shunt behandeld door hem operatief af te sluiten. Tegenwoordig wordt de shunt niet altijd helemaal afgesloten, maar wel zoveel mogelijk.
Het sluiten van een lever shunt is specialistisch werk: te veel sluiten kan leverstuwing geven, te veel openlaten geeft onvoldoende effekt.
Na een geslaagde operatie kan een huisdier met een lever shunt een normaal leven leiden en hoeft op geen enkel terrein ontzien te worden.
Men moet zich echter wel realiseren dat hoewel het dier gezond is, hij of zij nog steeds drager van de erfelijke informatie die de shunt veroorzaakte is! Gebruik van een geopereerd huisdier voor de fokkerij is dus volstrekt af te raden!
Afhankelijk van de situatie kan de behandeld dierenarts het huisdier tot het moment van de operatie een speciaal dieet voorschrijven.

Erfelijkheid:
Leverhunt komt bij veel hondenrassen voor.
Gebleken is dat deze afwijking erfelijk is.
Dat wil zeggen dat deze afwijking wordt doorgegeven van ouderdieren naar de pups.
De erfelijke aanleg is vastgelegd in de genen.
Genen zijn kleine gebiedjes met erfelijke informatie die liggen in de chromosomen (chromosomen kun je voorstellen als twee lange strengen die om elkaar gedraaid zijn: de ene streng komt van moederszijde de andere van vaderszijde).
Bij vererving kunnen eigenschappen dominant aanwezig zijn of recessief.
Een Dominante eigenschap wil dat zeggen dat indien de eigenschap in de pup in één van beide chromosomen, dus óf van vaderskant óf van moederskant aanwezig is, de eigenschap tot uiting komt.
Bij Recessieve eigenschappen moet van beide ouders de eigenschap worden meegegeven anders komt de eigenschap niet tot uiting.
Bekend is ook dat vererving van levershunt recessief gebeurt, hetgeen betekent dat een pup pas een levershunt lijder wordt als van beide ouders deze eigenschap wordt meegegeven.
Dit wil niet zeggen dat er ook werkelijk pups met een levershunt geboren worden.